Pokolenie ‘bo mi się należy’

Czas ucieka, życie przemija, człowiek się starzeje… Takie myśli przychodzą mi do głowy coraz częściej… Jeszcze niedawno wydawało mi się, że gdziekolwiek się nie znajdę to jestem najmłodsza. Moja głowa jeszcze się nie dostosowała to tego, że od dawna ten stan rzeczy jest nieaktualny. Teraz przyszła pora na inne pokolenie, pokolenie Y, pokolenie milennialsów, jak zwał tak zwał… X to już przeżytek… Ja to już przeżytek.

Dlaczego o tym wspominam? Mam wrażenie, że obecnie młodzi ludzie uważają, że sporo im się należy bez większego trudu, bo tak powinno być i tyle. Jak to kiedyś za komuny się gadało, stoi czy leży pieniądz się należy. “Proszę”, “dziękuję” to słowa nieznane, ale “chcę” to już coś innego. Najchętniej to by przyjęli wszystko na tacy (i to koniecznie nie bylejakiej) a potem jeszcze wystawili tyłem, by im ktoś go podtarł…

Do takich przemyśleń skłoniło mnie kilka osób z mojego otoczenia. Jeden na przykład spędził ostatnio weekend za granicą, ale się spóźnił na samolot powrotny i nie przyszedł do pracy w poniedziałek. Myślał, że mu pracodawca pokryje tę wtopę, no bo dlaczego on ma brać urlop dlatego, że na samolot się spóźnił… Mój drogi, to był wyjazd prywatny a nie służbowy… Aż trudno uwierzyć, że takie podstawy trzeba tłumaczyć…

Drogie dzieci, w życiu samemu nic raczej nie przyjdzie do was samemu (chyba, że urodziliście się spadkobiercami do wielkiej fortuny, gratuluję). Macie maturę? Ślicznie! Studia też? Wow. Niesamowite. Gratulacje, a teraz na koniec kolejki proszę… See ya!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s